Eurasia-Art op de Dutch Doctor Who Gathering 2015

Na wolken van dichte mist en onvoorziene parkeerplaatsen in Utrecht te hebben getrotseerd, daal ik af naar de kelder van buurthuis De Leeuw. Puffend en zwetend laat ik mijn drie tassen tegen de muur vallen. Zullen na al deze beproevingen de bezoekers mijn standje weten te vinden?

 

Begin deze maand was het eindelijk zover: De Dutch Doctor Who Gathering vond weer plaats! Net zoals voorgaande jaren kwamen er vanuit alle windstreken Doctor Who-fans in Utrecht samen. Aan de hand van verschillende programmaonderdelen – zoals de Pubquiz, de Cosplay Dating Show, Doctor Love, Doctor Who-haken en verscheidene discussiepanels –  konden de meer dan 130 bezoekers met elkaar genieten van hun favoriete sciencefictionserie.

Zelf was ik met een selectie van mijn tekenwerken te vinden op de beursvloer. Met stands van onder andere Waterstones, The Scifi Library, Smaug’s Lair, The Flying Dutch, Imagicon en de Plushmaker stonden wij sterk in het doel de bezoekers te vermaken met mooie merchandise, fan-art en agendavullers.

 

Hyperventilaties en fotofrustraties

Ondanks het feit dat ik met de andere standhouders in de kelder verstopt zat, kwamen er genoeg bezoekers op mijn tekeningen af. Verschillende mensen bleven even bij mijn tafel staan en lieten hun ogen in alle gemak over mijn werk glijden. Soms toverde dit een  glimlach op hun gezicht, of werd er een wijzende vinger naar een bepaald werk uitgestoken: ‘Die vind ik erg mooi!’ Wanneer de toeschouwers besloten weer verder te gaan – en in veel gevallen een visitekaartje van mijn stapel hadden meegepakt – , keken ze me vaak even kort aan: ‘Wat kan jij goed tekenen!’

Ook werden er door bezoekers foto’s van mijn werk gemaakt. Allereerst stond een jonge Sherlock-fan, al wijzend naar The Empty Hearse, half te hyperventileren: ‘Mijn god! Dat is John [Watson]!’ Na een korte, non-verbale verstandshouding met één van haar vrienden, draaide ze zich weer naar mij toe. Een hoopvolle, smekende blik maakte dat ik haar komende vraag nooit en te nimmer met een negatief antwoord kon oplossen: ‘Mag ik er een foto van maken?’ Ik knikte. Glunderend positioneerde ze haar telefoon richting het ingelijste werk: ‘Dat gaat mijn vriendin zo gaaf vinden!’

Later op de dag liep één van mijn medestandhouders met haar camera over de beursvloer om foto’s te schieten. Mopperend stond ze voor de ingelijste Doctor en de Sonic. Flits, geen flits… Het lukte haar maar niet om die weerspiegeling van de TL-verlichting uit de foto te krijgen. Gefrustreerd pakte ze na vele pogingen één van de scans die ik op tafel had liggen en besloot deze dan maar het eeuwige leven toe te kennen. Op de vraag of ze de scan niet liever mee wilde nemen, antwoordde ze nuchter: ‘Dat zou ik zonde vinden. Al mijn muren zijn thuis al gesierd met boekenkasten. Daar past deze mooie tekening helaas niet meer bij. Maar nu heb ik in ieder geval een foto!’

Enkele malen werd het balletje – “voor hoeveel euro zou je dit origineel aan mij willen verkopen?” – door verscheidene bezoekers opgegooid. Vooral Yummy leek erg in de smaak te vallen. Tot twee keer toe moest ik mensen teleurstellen met de mededeling dat ik dat werk voor geen geld – nogal letterlijk – aan hen zou afstaan. Dat dit niet aan hen lag, leken ze gelukkig te begrijpen. Ook moest ik de eerder genoemde Sherlock-fan teleurstellen met mijn antwoord op haar vraag hoe duur The Empty Hearse zou zijn. Het beteuterde gezichtje wist ik echter al snel om te toveren in een glimlach, door haar een scan van dat werk toe te reiken.

 

Spraakmakers en beloften

Mijn tekeningen vormden ook de aanleiding voor vele gesprekken die ik die dag met medebezoekers heb gevoerd. Zo uitten twee bekenden van mij, apart van elkaar, hun verbazing, toen zij mij achter de tafel zagen zitten: ‘Heb jij dit getekend?!’ En wees iemand naar mijn tekening, waarop de handtekening van Colin Baker zichtbaar was: ‘Waar heb jij deze lieverd ontmoet?’

Eén van de bezoekers barste echter bij mijn tafel in giechelen uit. Mijn verbaasde blik maakte dat ze snel naar mijn tekening van Peter Capaldi wees: ‘Die goede man heeft zeker een verjongingskuur achter de rug?’ Om erachter te komen wat ze precies bedoelde, boog ik mij naar de tekening toe. Verontschuldigend keek ik haar aan, waarna ook ik in de lach schoot: ‘Tja… die rimpels. Ik vermoed dat ik die ergens in het tekenproces vergeten ben.’

Tijdens al deze gesprekken werd mij ook een belofte gedaan. Nadat wij uitgebreid over het mysterie van verhuizende ouders hadden gespeculeerd, sneed medestandhouder Iris (The Plushmaker) haar plan, om haar slaapkamer opnieuw in te richten, aan: ‘Wanneer ik weet welke delen van de muur nog vrij zijn van meubels en posters, zou ik graag een paar van jouw scans willen ophangen!’

 

Oost, west, thuis best

De evenementen van stichting DTTA zijn geen onbekend terrein voor mij en mijn tekeningen. In twee eerdere edities van de Gathering – toen nog gewoon fanclubdagen genoemd – stelde ik mijn tekeningen ook al aan Doctor Who-enthousiastelingen tentoon.

In 2011 nam ik – op verzoek van het toenmalige bestuur – voor de eerste keer mijn tekeningen mee naar de fanclubdag. Hier spreidde ik ze uit over één van de tafels die het kleine zaaltje in Utrecht telde. Zelf was ik in geen velden of wegen te bekennen: Te druk met kletsen, fangirlen en poseren voor foto’s. Maar ook op de vlucht voor de voorzitter die voor €100,- mijn nieuwste werk Doctor en de Sonic wilde overkopen en een vriendin die elke keer weer in de lach schoot, omdat die sonic screwdriver “wel erg verdacht op iets anders leek”.

Deze gezellige dag was bijna ten einde toen er een onbekende man aan mijn tafel kwam staan: ‘Ik ben van het blad Schokkend Nieuws. Zou ik één van jouw tekeningen in mijn artikel over Doctor Who mogen plaatsen?’

 

 

Het jaar daarop nam ik met mijn tekeningen plaats in één van de zalen in Buurthuis De Leeuw, waar ook acteur Marnix van den Broeke (The Silence) te gast was. Met mijn tekeningen gespreid over een enorme tafel, kon ik het dan ook niet laten om hem deelgenoot te maken van mijn hobby.

Nadat ik nerveus voor zijn tafeltje was gaan staan, bladerde de acteur enthousiast door mijn mapje met A4-tekeningen. Bij Eleventh Portrait bleef hij even steken: ‘Mag ik hier een foto van maken? Ik denk dat mijn vriend Matt het enorm gaaf zou vinden om deze te zien!’ Zonder al te lang na te denken, gaf ik hem stamelend mijn toestemming: De kans dat Matt Smith – de geportretteerde acteur in Eleventh Portrait – die tekening onder ogen zou kunnen krijgen, kon ik niet laten schieten! Vliegensvlug vereeuwigde de man mijn tekening op zijn telefoontoestel.

Voordat onze wegen zich scheidden liet Marnix van den Broeke mij één ding beloven: ‘Laat het mij asjeblieft weten wanneer je een tekening van The Silence hebt gemaakt!’

 

 

 

Kies uw taal

Meld je nu aan voor onze
nieuwsbrief!
Please wait